Adım Garip

Her gün çiseleyen yağmur değildi toprağa,

Hüzünle süzülüp düşen gözyaşlarımdı.

Neşe'ye gem vuran yıllarım vuslatımda,

Her dem açık azap kapılarımdı.

Gül mevsimi gibi solan ömrümde,

Yalnız yüklendi omuzlarım yalnılığı.

Bir kahkakayı tutamadım doyasıya,

Sahte tebessüm mıhladı dudaklarımı.

Canımı aradım zaman içinde sabırla,

Kapımın her çalışında duran yalnızlığımdı.

Sevda makinisti oldum amma,

Riyasızca mertce binen olmadı.

Mahzunca baktım uzaktan mutluluğa,

İşte oyüzden adım Garip kaldı.

Hayat renklerim çaldı siyaha,

Gündüzlerim dahi ak badana olmadı.

Garip Nesi azabın ağır işçisi olsada,

İsyan etmedi bir an Allaha,

Metanetle göğüsledi yalnızlığı bu hayatta,

Onu terk etmeyen yalnızlıktı aslında.

Unutulan Şair Rual

23/07/2000