Adımı Vermiyordu

yaşamın sen köşesinde gizlenirken buldular

tozunda bir çatı katının

görmezden gelmeye mahkum

gözlerini buldular

unutulmuşa tutuklu ellerini

güneş gibi,kuşlar gibi

ıssızlığından sıyrılamayan düşlerini,

deniz dibi

tutulmuş nefesini

yasıma sargın,sözüme dargın

sesini buldular

bütün sırlarım ondaydı

yüz elli,bin parmaklı

birçoğum gizlenmişti o odaya

sevecen dokunuşlara saklı

günahım...ahım,

suskundu mordan siyaha

eyvahım

belli ki korkuyordu,

İnkarlarını sorguladılar acımasızca

kalın gözbağında

adımı vermiyordu

İki hiçlik arasındaki boşlukta

kendi seçtiklerini yaşıyordu

içlidışlı ötelerde

benden esirgediklerini ekliyordu

bir başkaya

yoksul duygularının çaresizliğinde

benli dünlerini bozduruyordu

gölgesi yetim

sen onun neyiydin diyorlardı

vazgeçmişliğim diyemiyordu

yoksunluğum,kimsesizliğim,

yarımlığım...

bütün suçlamaları reddediyordu

İnkarlarını sorguluyorlardı acımasızca

parmak izlerimde

adımı vermiyordu

suadiye.2004