Adımlık Mesafe

Ne devasa kuleler tutabildi

elimizden ne de çocukların

mutluluk fışkıran gözlerinden.

Bizler birer tanıktık gelip geçen;

ne anladık ne öğrenebildik

gölgemizle aynı hizada yürümeyi.

Bir ömrün bütün gürültüsü içinden

bugünden geriye bakınca

geldik, durduk ve bittik aniden.

çok yaşamışız gibi...

Bir omuzluk, bir adımlık mesafeden