Adrese Teslim Bir Yalnızlık Künyesi
Nasıl söylerim göze geldiğimizi,
Bunca yaşanan hatıra varken,
Bunca özlem çökmüşken omuzlarıma,
Sensiz sevinçlerim de oldu,
Kolu kanadı kırık kuşlar misali,
Yok denecek kadar az ve de buruk..
Yüzünü görmediğim postacının,
Kapıma alelacele sıkıştırdığı,
Mektuplar kadar yalnız..
Zamanla sararıp solan o satırlar gibi,
Ne bir okuyan kaldı şimdi,
Ne de anlayan,
Sensizliğin en soğuk yerinde,
Öylece sustum..
Bir seni kaybettim bende,
Bir de beni mahvettim sende...
Şimdi hangi sokağa çıksam yabancı,
Hangi kapıyı çalsam kör sessizlik,
Adımlarımda birikiyor yokluğunun ağır sancısı,
İçimde tersine akan simsiyah bir nehir,
Cebimde sana söyleyemediğim kelimeler,
Avucumda yüzünün son gölgesi,
Sen gittin ya!
Takvimler hep aynı günün sabahında esir,
Ne zaman adını ansam,
İçimdeki bu şehirde,
Bir cam kırılır en derinde..
Bir seni bulamadım bende,
Bir de beni yaşatamadım sende...
Artık gelmeyen o mektupların sarı kağıtlarında,
Mürekkebi kurumuş bir intihardır adın,
Gözlerimi kapatsam uçurumun dibi,
Açsam zaten yangın yeri,
Küllerinden doğmayı beceremedi bu yürek,
Sustuğum ne varsa sana ağlamaklı,
Konuştuğum her şey biraz eksik,
Sol göğsümün altında sakladığım o eski sızı,
Beni her gece aynı yerden vurur,
Şimdi bir enkazın ortasında,
İki ayrı yabancıyız;
Adrese teslim bir yalnızlık gibiyiz...
Bir seni kurtaramadım bende,
Bir de beni bıraktım sende...
Zaman;
Yarayı sarar diyenler yanılır,
Sadece yokluğunu ezberletir bana,
Her sokak lambasında gölgeni arar gözlerim,
Bastığım toprak bile adını fısıldar adımlarıma,
Unutmak,
Akıntıya karşı kürek çekmekmiş meğer,
Akıntı güçlü,
Ben yorgunum,
Deniz alabildiğine karanlık,
Elimde kalan son anı kırıntıları,
Seni yokluğunun başkentinde büyütüyorum,
Gittin..
Ve bitti diyemediğim o büyük masal,
Şimdi faili meçhul bir ayrılığın nöbetinde,
Sağır duvarlara ismini inatla haykırıyorum,
Bir seni silemedim bende,
Bir de beni var edemedim sende...
Artık ne postacı uğrar bu sokağa,
Ne de sen,
Işıkları sönmüş bir tiyatro sahnesidir,
Geride kalan..
Perde kapandı,
Alkışlar dindi,
İçimdeki gürültü birden sustu,
Bende bu yangından geriye
sadece bir avuç kül bıraktın,
Son satırı da yine sana araladım,
Adrese ulaşmayacak mektubuna,
Bu son vazgeçişim,
Bu son yenilgim sana,
Kalbimi kilitledim,
Anahtarı da derinlerde yokluğunun,
Kalbimde artık kapanmaz bir yara gibisin,
Artık ne bende bir sen kaldı arayacak,
Ne de sende bir ben bıraktım yaşayacak...
Künye · No. 365275
- Eser
- Adrese Teslim Bir Yalnızlık Künyesi
- Şair
- Murat Akbaş
- Yayımlanma tarihi
- Son düzenleme