Affetme Beni

Bir “kal” deseydim belki gitmeyecektin.

Gururum susturdu bütün cümlelerimi.

Şimdi aynı sokaktan geçmeye korkuyorum;

Her taşında eziliyor ayak izlerimiz.

İnsan sevdiğini neden en son anlarmış?

Ben seni kaybedince öğrendim…

Çok geç kaldım…

Masanın üstünde iki fincan duruyor hâlâ.

Birini kaldırmaya elim varmıyor inan.

Saatler ilerliyor, ömür geri gelmiyor;

Keşke dediğim her gün biraz daha eksiliyorum.

Dön demiyorum.

Buna hakkım yok artık.

Ben kendi ellerimle yıktım yuvamızı.

Sensiz geçen her gün cezam oluyor.

Ömrüm boyunca taşıyacağım bu yanlışı.

Affetme beni…

Çünkü ben kendimi affedemiyorum…

Keşke… sadece bir kez… “kal” diyebilseydim…