Afitap Suskunluk

afitap bir suskunluk çalar ya yüzüne zaman zaman

hani kalmadır;

bilmediğin bir adaya demir atmak anlarından

olur ya bazen hani zan olur üzerine yağar dünya

hani büyük bir matem vurur camına ve düşer;

bir şiir

bir aşk...

ki o aşk;

içinden, zaten çıkamadığımız kapıya vurulmuş koca bir kilittir hani...

işte kimi aşk der şiire kimi aşıktır şiire adam gibi...

gönüllü hapsolmak mıdır bu

yoksa gönülden ziyade işret bir alışkanlık mıdır

birileri içine girmeye çalıştıkça

kabuğuna bir merhale daha boyun uzatış

ve nedir bu devinimi kendi içinde saklı pandomim

nedir;

bu gerçek adını kimsenin koyamadığı mavi telaş...

kaldırım yosmaları kadar uçarı şimdi takvimler/şiirler

şehrine bomba yağmış çocukların elinde şimdi kağıt kalem

kendini kendinde kaybetmiş bir çift rasathane ölçeği zaman

anla bayrak/sızım işte

bir nevi tükenmiş bu nebulada içeceğim

işrete bulaşmış kalemden damlıyor kan kırmızı şiirler

bir şelale nasıl bu hale geldi?

işte esas onu sorgu sualde zihinle mücadeledeyim

mavi sahillere toz konduran yoz ayak izleri mi?

küfre aşk demiş arzuhaller mi?

ya da mihnete saklanmış bir avuç kelam kırıntısı,

yoksa;

ağlayan bir dağın mayıs ağıltısı mı?

bildiğim bunların hiç biri değil şiir....

kehribar kokulu düşsel iniltiler sevdadan yana işlevde şimdilerde

sonuna gelinmiş bir dağın en ucundaki ayaksız yokuş

mevsimine göç yazılmış bir toprak kadar kuşum işte

göçebe kuşlara özenmiş şaşkın bir üveyik

başını alıp gitmeye işte göç demiş aşk demiş ...

güleç sevda aristokrasileri oluşturulmuş kendince ülkede

adı yok sanal kazanlardan devşirilmiş demokrasi

anlayanına anlatamadan daha,

yanlış anlayanlara çengel olmuş adı habire

halbuki aşk dediği kırk kilitli kapıda dururmuş

ve kırk yılda kirişe asılı kulağına tek bir tık vurmuş

dedim ya şaşkın üveyik

onca avcı atlatmış da

gitmiş göçmen bir kuşa vurulmuş...

bir kendi, bir de kendi sesi arasında darağaçları kurmuş

pusuya dümen kırmış intifadalar biriktirmiş avuçlarında

hani her ayak sesi bir dünyalı getirir ya peşinde!

her sessizlik de bir fırtına...

bir gün yırtılmış heybesi

taşmış sabrı dökülmüş

anlayana diye doğrultmuş

saman altı ilkel benlik çiftliğine kondurmuş çifteyi

beklerken Nazım'lar ,Orhan Veliler düşecek

düşe, düşe ç a k m a b r ö v e l e r düşmüş önüne

ve koca bir tezat!

şair mi lazımdır bu ülkeye asker mi?