Aforoz

I

"en zoru seni

rönesans güneşini

ortaçağ karanlıklarında sevmekti"

II

süryani güneşlere temas ettikçe

yanıyor suretim

ve biz

reform şiirlerinden, erken aforoz edilenler

eminim

ihtilal günlerini, örümcek ağlarında gülümseteceğimiz

gölgelerin devrildiği karanlık hücrelere, ebedi esiriz

III

ebediyet

gücenmektir işte bir nevi, aşkın hüzünlü, ortaçağ sonlarına

ki biz de

gücendik

gücenmeliydik

saydamsız dünyanın, geçirgenliği en alt hislerine

oysa

intiharlı kafiyeler hariç, her şey saydam olmalıydı

ışığın gamzelerine, ruhu, tütsü yapabilmek adına

IV

ellerimiz

yakıldı, bir ayin sonrası, cadı kimliği ile yaftalanarak

şakaklarımız

çarmıha gerildi, her iki yanında, birer zehirli çivi

ve sustuk biz

adını vermedik, tenimizi yağmalayan hiçbir haçlı seferine

V

sunu

seni gören

Vatikan(ar)dı, Mona Lisa'nın kıpkızıl dudaklarında

doğmamışlar gibi, avuçlarında ölü ceninler taşıyan