Ağaç Kadın

Bir tohum gelir dünyaya; minicik korunmasız

Anne ağaçların koynunda büyür; biricik ve tasasız

Büyür güzelleşir fidan olur; sessizce ve de ıssız

Rüzgar eğmeye başlar onu; acımasız

Artık çevresini görmeye başlar

Görür ki fidanlar birbirlerine anaçlar

Hepsi yaşama sevinciyle dolu

Hepsi birilerinin kızı ya da oğlu

Büyür fidan ağaç olur, dallanır budaklanır

Yayılmak ister, meyve vermek, yapraklar yapmak ister

Açar kollarını serpilir, meyvelerine can verir

Hala güzeldir ama o artık bir annedir

Rüzgar eser; bazen tatlı bazen hoyrat

Yağmur yağar; besler ağacı, verir hayat

Kar dolu yağar; omuzlarına yük olur, onu ezer

Baharı geldiğinde silkeler dallarını, doldurur meyveler

Köklenir toprağa, yaşama sımsıkı bağlanır

Artık en çetin kışlara bile hazırdır

Kökü toprağa indikçe dalları göğe çıkacaktır

Kadın, yerle gök arasında bir köprü olacaktır.