Ağıtların Doğduğu Memleket
Ben ki gurbetin kahpe bahçesinde bile
Göğsümü gere gere, gür sesimle
Haykırabilirdim.
Ama bak işte, bugün buradayım,
Yarın kim bilir hangi meçhul patikada…
Azığım, giysim bir torbanın dibinde.
Yollara düşeceğim,
Durup dinlenmeden gideceğim.
Akıl kârı değil artık,
İnanmam, bir daha dönemem bu pınarın başına.
Yurtsuzum, kimliksizim bugün.
Hangi yurda adım attıysam
Bir anı bıraktım, bir sitem ektim toprağına.
Kör olsun gurbetin kalleş gözü
Memleketimin kokusundan, sesinden
Habersizim, çaresizim, yetimim…
Şimdi biri çıksa, tutsa elimden, sorsa
Dostum, şarkı mı, türkü mü ararsın
Derim ki Yok, gözlerine kurban olduğum, yok.
Şiirler zaten kanayan kalbimde dizim dizim.
Ben ağıtların doğduğu o helal yurdu ararım…
Bilemezsin,
Karlı, buzlu sınır boylarında
Kanadı kırılmış bir dağ kuşuyum ben.
Sarı yazmalı hüzünler kuşatmış dört yanımı,
Hangi göğe uçsam, sınır çıkar karşıma.
Açıp baksaydın göğsümün içine,
Görseydin kalbimdeki yangını,
Anlardın gökyüzüsüz, evsiz, dilsiz,
Ortadan bıçaklanmış yarım bir yaşamım.
Sen kendi avazına, kendi sevdana vurulmuşsun.
Ama ben…
Anamın ağıt yakan sesine vurulmuşum.
Memleketimin kan kokan yeşiline,
Hasret kokan kırmızı toprağına aşığım.
Ama neyleyim…
Neyleyim dostum.
08.06.2026