Ağladıkça

susuz yazlardan geçtik

her kum tanesine sarılı düşlerden

titrerdik aşktan söz edilince

neylersin...

.....

afyon sarılı düşlerin ardından

uyandığım her sabah

kelepçesiz esarettir gün

şafak türküleri dilimde

dolaşırım dünyayı...

yarına doğacak umutlara gebeydi yüreğim

özlemim,

şiirim

sevdam...

sigaramda harımsın sen

sanadır esrikliğim.

hiçbir ülke taşımazdı kimliğimi

adsız ölümler saklı sokaklarında

-ardında gözü yaşlı analar

namı değer ağıtlar...-

her ağıt içimdeki sızıdır

loy loy...

anne,

hiçbir yüreği tanımaz yüreğim

serkeş dolaştığım yer yüzü

anlamaz kimse beni

anlamlar saklı binlerce özlem yırtar yüreğimi

ve ben aşkın son şiirini yazarım

dağınık saçlarım delilim olur

usulca ağlarım...

-derler ki ağlama;

Yürek acısı gözyaşlarında birikmez...-

öyleyse

Neden ağladıkça küllenirim ben...