Ağlama Duvarları

Bu!

nasıl ölünür ağıtı

sesin kolonlara yansıdığı

ve ellerin kepçeye döndüğü

bu acı labirentinde

neredeyim kollarım nerde

sevdiklerim hani/

hani çocuğumun beşiği

saat.04: 17’ye kurulmuş

yazgı saatim/

duvarlara sinen

hissizliğin çaresizliğin

sesi nerede...

boğaza tıkalı toz bulutlarının

hayat boşluklarında oluşan

ve perdeden akan sularla

yaşam saatimin

anne çiçeklerinin

o kekremsi tadı

açlığımda/

ve bir sona gelinse

bir tuğla çekilse saçlarımdan

ve kavransa bedenim ellerinizde

kurtarılsam gün ışığına

bilmiyorum nasıl dayanır bu beden

annesizliğe kardeşe ve sevgiye

kavuşmamanın hüznü

her yerim yarım

her şeyim tarumar

öldüm/

kurtulsa da acılarım

enkazdan...

mezarlar gördüm

üstünde çocuk pabuçları

ve en sevilen ren geyikli

evlat hırkaları/

ve bitmiş

ve yitmiş

insan suretleri

soğuktan gözyaşları

donmuş/

insan siluetleri

bir daha öldüm

sıcak yuvamda

insanlığımdan...