Ağlarken Çocuk Yanım
Kelimeler rücu ettiğin o varlıkların
Saf bir yansıması adeta
Ve meyilli ölüme, en gerçeğe.
Yollarda düşe kalka ilerlerken
Mecalsiz yeminler bir bir
Zikrederken yalanlarını.
Hicap edilesi bir mefhumsun sadece;
Hibeli dünlere ve acımanın eşiğinde.
Kırık bir masa kadar derbeder
İnsafı artık bırakmalı elden.
Ne mi gelir elden
Demek düşse de payıma
Sükûnetim asılsız sanma
Ya da yaralı bir yavru ceylan.
Kanaatkâr olmayı öğrendim
Dünden yadigâr bir öğreti
Eşlik ederken sevgi
Görünen olsa da koca bir yenilgi.
Hibeli varlıklar
Satılmış şeytana
Uzak durmak gerek
Bulaşmamak adına karanlığa.
Gök kubbe nezdimde
Göreceli varlıklar değil mi zimmetinde
Kolaysa yargıla ya da yaftala
Mecbur kalmasaydım keşke
Yüklemsiz ve öznesiz yalanlara
Bilsem de her biri safsata.
Yarınlar elimde, avucumda
Dünler olmaz asla hatıramda
Yaşamak ve duyumsamak hatırına
Tüm mücadelem
Korumak adına
Ağlarken çocuk yanım.
Öznelden nesnele uzanan o yol
Adımlarken bata çıka
Kâh yokuş yukarı kâh o engebeler
Çaprazında düşlerin
Göreceli ne varsa kaçak göçek
Sığıntı değil sığındığım nice dost yürek
Ve alabildiğine uzak kafir yalanlardan
Tümlemek adına varlığımı
Yoktan var olmuşuz bir kere.