Ağlayan Avuçlar

Saatlerce düşünsem de

Ayrılığın ne olduğunu kavrayamayacak kadar küçüktüm

Annemin ağlamaları o küçücük yüreğimi öyle acıtırdı ki

Aklımın almayacağı o ağlamaları,

Bir köşeden izleyip anlamaya çalışırdım

Avuçlarım...

Onlar hep fazla gelmiştir bana

Annem hep onlara bakarak bir şeyler dile getirirdi

Bu yüzden fazlaydı ağırdı onlar bedenime

Sanki anacığımın gözyaşları avuçları yüzünden gibi gelirdi

Bugünlerde yeni yeni anlıyorum

Yüzüne düşen kara hüzün

Ayrılığın ufak tefek izleri

Kim bilir daha ne kadar acıtmıştır canını

Ne güçlü bir kadınsın sen annem

Nasıl dayanır kalbin her şeyi tek başına göğüsleyebilmeyi

Herkesin bir başına bırakıp gidişimi,

Gözlerimin içine bakıp ağlatırdı seni

Sen herkestin benim için annem

Gidişlerini fark ettirmedin bile bana

Sen yanımdaysan herkes yanımdaydı sanki

Benim içimi bir tek gözyaşlarım acıtırdı

Nefes alamazdım

Öylesine ağırdı yanağından süzülen o gözyaşlarını görmek

Büyüdüm...

Gözyaşlarının avuçların yüzünden akmadığını anlayabilecek kadar büyüdüm annem..

Küçük kızın hala nefes alamadığında,

Senin boynuna dolasa da ellerini

Bugün seni anladığımı düşünebilecek kadar büyüdüm..

Ayrılık bize değil..

Ayrılık hak edenlere varmış anne

Terk edenler yalnız kalmayı hak edenlermiş

Anladıklarında hatalarını

Çaresizliğe mahkum olanlarmış

Bir tek bizi ayırırlarsa dünya durur

Öyle değil mi annem?

Gidişler terk edilişler bizi yakamaz

Öyle değil mi?

Tüm bu sözler küçük kızını avut diye annem

Biraz olsun onu ayakta tut diye

Birer birer yok oluşlar tüketiyor beni

Senin gibi değilim avuçlarımı görmek,

Ne kadar büyüdüğümü söylersem söyleyeyim

Yine acıtıyor içimi

Sen yanımdaysan herkes yanımdaydı ya

Yine öyle olsun istiyorum

Dayanmak istemiyorum artık anne

Küçük elime elini uzata avunsun bir an önce yüreğim