Ağlayan Keman

Zaman; o eskimiş zamandan geçti.

Islak bir çift göz bıraktı geceye

Ne kadar umut varsa sana dair,

Sana dair ne varsa...

Bir uğultulu yürek kaldı artık;

Issız bir elem gibi büyüyen

Sen;

Gecemi saran içli bir keman sesi

Sen ağlayan bir keman...

Şimdi her şey koskoca bir yalan

Saçların gibi, gözlerin gibi, ellerin gibi

Gözyaşlarımla ıslattığım o çıkmaz sokak,

Kupkuru bir yaprak gibi...

Artık hiçbir şey geri getirmez

O katran karası gözlerini

Ne vakit kendimle baş başa kalsam,

Ne vakit;

Tepeden tırnağa seninle dolsam...

Belki duymadım sanıyordun.

O rüzgâr gibi buğulu sesini

Oysa taa ruhumda duyuyordum.

Kumral bir yağmur altında

Hayalinle uyuyordum.