Ah Be Sevgili

merhaba sevgilii

yine yalnızlığı kuşanan yokluğunun gecelerinden yazıyorum sana

uykusuzum herzaman olduğu gibi

bitmek bilmeyen bir yorgunluk var yüreğimde

uçurum kondu bu gecede kalemimin dilinden

bu neyin inadıydı anlamadım ki

varmıydı sevdamızda şarkıları susturmak

varmıydı mesafelere ayrılığı da eklemek

neden gittin ki sevgili

ben dememiş miydim gidersen bu şehir susar diye

ben dememiş miydim susarsan bu şehir ağlar diye

söylesene sevgili

hangi ayrılık kılıçlarını kuşandı da götürdü seni yalnızlığına

ah be sevgili

ben sana anlatmadım mı rüzgar kayayı götüremez diye

ben sana söylemedim mi hiç kimse sevgimize karşı koyamaz diye

neden pes ettin ki bıraktın beni geçmişinde

ah be sevgili

istanbul mu kaldıramadı seni

yoksa yoksa yüreğin mi kaldıramadı bu şehirden de büyük sevgimi

hani gelicektin buraya

hani hep şiirlerimde bahsettiğim martıların seslerini dinlicektik seninle

hani müzeleri gezicektik seninle

ah be sevgili

biz karar vermemiş miydik senin kadar güzel olan bu şehirde aynı nefesi almaya

şimdi sen gittin bense bittim

bittim be sevgili ben bittim

kaç şarkılar eskittim yokluğunun serinliğinde

kaç yürekler tükettim sensizliğin gecelerinde

ah be sevgili

bizim üç eylülümüz vardı nefes kesen heyecanlanmalarla buluşmayı beklediğimiz

sabahın yedisinde çiçekci arayışımız

saatlerce bir saat kulesinin önünde bekleyerek yüzlerce kez tur atışımız

ah be sevgili

bizim hiç bitmemesini istediğimiz bakışlarımız vardı

ve hiç çektiremediğimiz fotoğraflarımız

neden be neden sevgili

neden çekip gittin ki

biz sevmemişmiydik birbirimizi