Ah Çocukluk Kalbim

Bir zamanlar küçüktüm,

Küçücüktüm.

Koşunca, ürkek ceylanlar gibi

Hızlı hızlı çarpardım.

Demek ki çıktığım yokuş

Gerçekten dikti.

Ah Çocukluk kalbim

Gözleri sahili dövercesine bakışlı,

dalgalı deniz gözlüm,

Övülünce sevilince Yüzü kızaran beniz yüzlüm,

Asabiyet yüklü titrek ellerim,

Rüzgarın uçurduğu

Kızların kaçırdığı

Hayallerin dolandırdığı

Çocukluk kalbim..

Ne acılar tattı,

Ne fırtınalar atlattı,

En çok da inkisarlar ağlattı.

Dudağı yok tu sanki anlatsın

Dinleyeni yoktu ki anlasın

Yine de o anlattı;

kendi dinledi

Çığlıkları kayboldu göğüs kafesinde.

Bir sevmek vardı hevesinde.

Sevilmek vardı hevesinde

Kızarıklık bekledi benzinde.

Ah çocukluk kalbim

Yeislere galip kalbim

Olgunlaştı yeşilsiz

arada bir efkarla hüzünlendi

ritmiyle sildi gözyaşlarını.

Bindi ümit atına

Meçhul yarınlara dörtnala

Koştu aklınca

Çıktı yuvasından ağır ağır

Yaz gecesi dolunayı gibi

Bulutlardan seke seke,

Gözleri yaşlar döke döke

Olsa da alem sağır

Aynı tondan şarkısını söyledi ağır ağır.

Kah coştu nihaventten,

Kah da hüzzamla inledi.

Kendi söyledi, kendi dinledi.

Hayalleriyle mazisini demledi

Söyledi ha söyledi

ama

kendi dinledi.

Ah çocukluk kalbim;

İyice bu duruma alıştı

Artık dünya böyle dedi

kendisiyle barıştı.

Çağlayanlar gibi coştu, taştı,

Fırtınalı denizler gibi çılgınlaştı.

Dahası kendisiyle inatlaştı..

Ah çocukluk kalbim;

Bir gün duracak,

biliyorum.

Çıkamadığı yokuşlardan inerken

Bir gün duracak

biliyorum

Çır - pı - na - rak . . .