Ah Kömür Gözlü O Kumral

_ sürekli güneşe bakar gibiydim

gözlerimde kızıla çalan pul pul siyah bir lekenin uçtuğunu görürdüm

güzelliğinle beslenirdi günlerim

donanırdı gökler rengarenk kuşağıyla

yalvaran bakışında kızıla çalan renkler yanardı

gecelerimde yalnız ben görürdüm senden kalan ne varsa

_ yüzümü budayan zamanda

yüreğini tazelerim diyordu tepeden bakan o kumral güzel

şimdi ise bir dere akıyor çiçekler arasından yanaklarıma

duvarlar sürekli öfke ve gizem sıralardı benim için

bulutlu bir gökte sınırsızlaşıyordum

arzunun sihirli ve yıkıcı güçlerinden yararlanarak

kendi dünyamda uzaklaşırken kömür karası gözlerinden

sabreden benden

telaşsızca kendini bir yaprak gibi boşluğa bıraktın

_ her şey için çok geç artık geri vermedin beni

amaçsız biri gibiyim mankurt söküyor belleğim

eziliyor karmaşam ve sessizce geldiğin gibi savuşup gittiğinde rüyamdan