Ahir Zaman Düşlerim

masal bir şehrin koynuna atıyordun

neyimiz varsa geceden

canım üşüyordu düşerken sabaha kırağı

Ay'ın rahminden koparıyordun aşkın cenin halini

dolanıyordu çıplak ayaklarıyla Azrail güneşin çekirdeğinde

dimağımda şeffaf bıçak darbeleri ,

divane ömrümü biçiyordu kundağında

kucaklıyordum üzerime döktüğün zaman çığlıklarını

gözlerinde yalnızlık sofram bereketleniyordu

yorgun yıllara çalım atıyordu bir gece vakti güneş

sen çınar oluyordun gövdende büyüyen acıyla

ben senden dökülen yaprakları iliştiriyordum sol yanıma

-sen şimdi sesini çarp o dağlara, yankısı bana kalsın -

hâlâ ,

sürüklüyorum umutları bir üveyik kuşunun körlüğünde

geceyi piç eden sözler beni yerle yeksan ederken.

bil ki,

bir can yol alıyordur o an zimmetli yemin içinde.

akrebin tik takları on kez vuruyordur ardı ardına

esniyordur çay lekeleriyle dolu kağıtlarım

gece diriliyordur mıhlandığı yerde el yordamıyla

öpücük konduruyordur ölüme yedi kambur tepe

-biraz daha dikkatli baksa görecek İstanbul gözlerimde seni -

masal şehrin üzerine bombalar yağıyordur o an

içime dokunan ne varsa dudaklarının imlâsından

anadan üryan bir tabuta siyah giydiriyordur

mağrur yalnızlığıma çiçekler takarak salkım saçak

eşgâlin bedenimi binlerce mevtaya bölüyordur.

-sen şimdi yakut tak gözlerime, yoluma ışık olsun -

ihtilâllerden gebedir hep şu kambur ruhum,

doğuruyordur her gece yedi dehlizli şehri yırtarak!

Sen yüzünü çevir mahkûm !

yıldızlar zaten kazaren uğramıştır kentine

birazdan dağlarını sallayacak dertten zanlı ağıtlar

duvarlarında ağlayacağım kutsal yemin üzerine

alnım ayaklarının dibinde secde de...

-Az müsaade! -

- ben şimdi kalbimi toplayayım ahir zaman düşümde -

(ikibindokuzuntemmuzu)

Şiirimi güne düşüren değerli Şiirkolik Seçki Heyetine ve okuyan, yorumlayan kıymetli yüreklere teşekkürlerimle.