Aile Sesleri Evlerimiz
rüzgar çıkacakmış gibi
iç içe ve omuz omuza
evlerimiz gecekondu
aynı sevinçleri
aynı üzüntüleri yaşadı dudaklarımız
birlikte yaşamışız
aynı mahalle ortak renklerimiz
çocukluk arkadaşlarım
kimi kanı çekilmiş solgun çehreli
kimi yokluk çaresizlik
dünyadan habersizlik
masumca her birimiz
evler hüzün kalpli
bir yalnızlık çemberi
her akşam aile sesleri çoğu
misafirlikler olurdu
komşulara açık kapılar
birimiz hepimiz
hepimiz birimiz içindi
hiç bir ayna
mutsuz göstermezdi bizi
imkansızlıklar ,çaresizlikler geçmezdi
sokakları toz toprak
yağışlarda balçık-çamur
kar yağışlarında
çivilendiğimiz oyunlar
sevinçlerimiz vardı
bayramdan bayrama
yeniden başlardık
hayata bağlanırdık
kandil gecelerimiz mana iklimimiz
ramazan ayı ,teravihlerimiz
namazda gülmelerimiz
çocuk günlerimiz
oynar durur hala canlı
sokaklarında bilye oynadığımız
bahçelerine daldığımız
birbirine yaslı
bitişik komşu evler
yamalı pantolonlarımız
üst baş çamurlu
baş edilmez çocuklardık
modernite ve şehir
biçse de tüm geçmişi
değiştirse de yaşadığımız mahalleyi
değişmeyecekti bende
çocukluğumun evleri..
10.02.2024