Akasya Sokak

ne zaman bir kuyu görsem

çocukluğum gelir gözümün önüne

dar, dipsiz kuyular... bilmem

acaba içine çeken beni ne

eğilip uzatsam kolumu

dibinde ışıldar titrek aynası,

alıpta avucuma çalsam

çare mi kuruyan gözlerime

saçlarıma aklar düşmüş, alnımda çizgiler

bakıyorum gözlerimin bebeğine;

sıcak bir gülücük, sıcacık...

kara bir kalem mi varmış kaderimin elinde

rüyamda bir çocuk

yürüyor bir gölün üzerinde...

ardına bakmadan, uzaklaşıyor

cılız bir çocuk... bilmiyorum adı ne?

dalıyorum bu aralar

çok dalıyorum... sanki ruhumun en derinlerine

çocuklar ve bir dönmedolap

gömülüyorum sanki parlak renklerine

mahallede bir kuytak ve 3-5 misket

çömelmişim, ağlıyorum...

çoktan kaybettim, evet,

ama duruyorlar hala ellerimde

01.03.2012