Akdeniz'in Hüznü

Mateminden ağlarken siyah gölgeler

Uzaklaşıyordu o ışık tutamıyordum

Yıkılırken içimdeki Kartaca

Beni duymuyordu aşkıma şahit çingeneler

Boğarken ümitlerimi bir mağrur atmaca

Gururum can veriyor kurtaramıyordum

Gece, yıldızlarını alan saçlarından davacı

Soruyor sana Akdeniz,

Hani birlikte özgürdük biz,

Ve şimdi sen neden

Oluyorsun sahildeki ateşin sönmesine razı

Özgürlük dediğin şey aşktan kaçmaksa eğer

Aşksız günler her saniye hüzün her an acı

Gözlerine hapsettiğin güneş beni yakmış ki meğer

Yokmuş çaresi bu yanığın, ne merhemi ne ilacı

Ey adına Meryem dediğim yar

Yüreğimde senden kalan derin bir boşluk var

Yüz yıldır demlenen kalbimin sahibiyken sen

Neden örüyorsun aşılmaz bir duvar

O duvar ki, yükseliyor durmadan beslenip hüzünden

O duvar ki, ayırıyor beni hem senden hem Akdeniz'den