Akılsız Atıklar Adası

eski yaz özlemleriyle çözülmüşüm bir de

iki katlı kutu gibi evlerde

ayak uçlu baş uçlu rüyalarla kalmışım

kimsenin eve çağıracak bir annesi yok sanki

en kahırlı bir özlemden

önü ardı sorgusuz

bir imkansızlığa dağılmışım bir de...

göçmen türküleriyle ağır sabahlardan

taşıyor gözlerim

tuzunda çocuklar dağılan denizlere

boğuk bir hırıltıya sığdırmıyorum ya

hiçbir öyküye yakıştıramıyorum ölümü

ve her kalp atışında ömre ara verir gibi

sesime sarınacak karlı bir uğultuyu

içten çağırıyorum sokak şarkılarıma

alfabesi tek harfli bir umudu...

iliklerimedek

son yankısı patikasız bir ayrılıkta

susadım da onurlu bir ağaç olmaya

kollarıma kuşlar tünesin dedim

saçlarıma kelebekler konsun

avuçlarıma uğur böcekleri

ve dost rüzgarlara ağır acılarımıza sustuğumuz

son olsun diyedir

aşka ve ekmeğe acıkmış mültecilerin

iyot kokulu karanlık çocuk ölümleri...

sesimiz incitmesin diyedir hiçbir çabayı

karıncanın öyküsünden jüpiterin izine...

kırık oyuncaklı bir rüyada

bütün kıyılara yabancı dudağım

akılsız atıklar adasında yapayalnız

bu zamanları kaldırmıyor uykum

uyandım diye övünmüyorum insanlığımla

her göz kırpışımda

başka bir çocuk ölüsü görüyorum üzerimde

gazete köşelerinde unutulmuş saç tutamları

sarsak bir sütunda kendini satarken burjuvazi

sokulgan güzlere ayırdığım hüznümden sıyrılıp

bir kez daha yazıyorum adını

bir yaz meyvesi kokusu gibi taze

avuçlarına takılmış yosun parçalarına...