Aklıma Düştüğün An

Zamanın en kuytusundayım, gecenin en zifiri karanlığında.

Sayıyorum gecenin kuytusunda birer birer süzülen kaybolan yıldızları...

Aklıma düştüğün an,

yüreğimin karşında el pençe divan durduğu andır aşk.

Suskunluğum, susuzluğumdur...

Gemiler kalkınca son limandan

sana doğru yol alması için kağıttan bir gemi uğurluyorum

batacağını sana ulaşamayacağını bile bile...

Hasretler içinde yanar yürek,

bir güneş misali yanar da kavurulur,

ışık olur bir uçtan bir diğer uca,

zaman geçmektedir yorgun bedenimi ezip geçercesine,

zaman geçmek de,

çile dolmaktadır artık.

Gözlerim dolunca, akınca gözümden iki damla yaş,

ben ben olmaktayım

yürek büyümek de...

Ne sancılarla beklerken seni,

aslında hiç gelmeyeceğini gelemeyeceğini bilerek alırım

aşk sazını elime seni çalar,

seni söylerim kekeleyerek dilim tutuk yüreğim buruk..

Yine akşamı vurur saatim,

elimde kırık bir aşktan kalma büyük bir acı , yüreğim

ellerimde ve ben yine gitmekteyim...