Aklımın Köşeleri

Saat yirmi üç otuz üç

Cumartesi günlerden

Bilgisayarımın başındayım yine

İçimdeki boşluğu serdim dört duvara

Anlamsızca tuşlara dokunup sildim

Aslında ben gibiydi duvarlar

Yalnız, huzursuz

Tanıdık geldi her yan

Gözlüklerimi takıp baktım, benmişim

Her yanıma sensizliği sermişim

Özlemek bu olsa gerek

Her haline hasret duymak

Ve

Ve uyanıkken de hayaliyle uyumak

Gözlerim arıyor, kulaklarım arıyor

Dudaklarım gülümsemeyi unutacak gel

Umutlarımı yollara düşürdüm

Rüyalarımın boynu bükük

Hayallerim yollarda kalacak gel

Kim yazdı seni aklımın her köşesine

Nereye dönsem sen varsın

Nasıl sevmişim seni hayret

Bu kadar da olmaz

Aklımın her köşesinde sen varsın

Geleceksen gel artık

Yoksa kovacağım bütün köşelerden

Korkarsın

Desem de inanma

Çünkü sen orada hep olacaksın