Aklını Yitirmişse Zaman

Uzun bir yolculuğa çıkacağım yaşanmamış yılların ardından.

Kederimi aşan sırlarım, kılık değiştiren düşüncelerim

Olacak yalnızca yol arkadaşım.

Gecenin bağrından kopan gündüzler karşılayacak beni.

Doğanın dost kucağına düşeceğim geçmişe inat

Son kahkahasını atan kalbime hediyem olacak

Ölçemediğim derin duygularım

Bir de gücümü azaltan kaygılarım.

Yağmur olup damla damla yağacağım

Akıl tarlamın merhamet çiçeklerine.

Sulayacağım yüreğimi acıtan soğuk karanlıkları

Ve beni yabancı neşelere terk eden gururumu!

Ne gösterişsiz giysilerle korunacak gecikmiş övgüler,

Ne taş yazıta eklenecek ulaşılmaz hayaller

Ne de yap-bozun yalancı parçaları arasına gizlenecek adım.

Zaten hiçbir anlam ifade etmedi ki senin için

Beşinci mevsiminde bu kadın! ...

Sulha kurşun sıkılmış, aşka kefen giydirilmişse,

Loş ışıklar altında kendine kalmışsa sevgi

Ya da doğduğu yerde öldürülmüşse aşk

Neye yarar ki,

Tükenen uyanıklığımda aklını yitirmişse zaman? ..

Aklını yitirmişse! ...

Duyguların titreşimi

Hoş kokulu iki çiçeğin buluşması

Değil miydi ki yolculuk

Ya da gecenin müziğiyle gün ışığına

Şarkılar söylemesi yüreğin? ...

İşte ben de bunu yaptım:

Büyük bir sessizliğe büründüm,

Sözlerimin üzerini örttüm

Ve ruhumun terk ettiği benden uzaklaşıp

Sisten arınmış ufka kadar mavileştim...

26.08.2008