Akrep

kendi ateşinde yanarmış insan

akrep gibi son çare ölümü kuyruğundan

ellerimizle bir cehennem yarattık

alevden tozdan dumandan

bilmedik sonumuzu

hengamesine kandık

uçurumlara yürürdü oysa

her saat son hız ayaklar

ıssız mı ıssız etraf

duyulmadı hıçkırıklar

hayat geride yine hep ayniyle vaki

vakitsizdi boynumuza geçen ölüm ilmiği

boğacakken elleriyle

o an irkildik

bir korkulu rüyadır

her gece boğan nefesi

kabuslarla parçalanır göğsümün kafesi

ne hayal olsun gözlerime ne düş ne kabus

her yanı sisler kapatsın

lal olsun etraf yerler sus pus

bir başıma bir dünya bir ıssız kainat

karşıma sen geç dur her gerçeğe inat