Aksak

konçerto bitti

duvarlar bizi tanır artık

yanılmalar pususunda

bir sen bir de ben mi kalmıştık...

"oysa zamandı yolunu şaşıran" derdi

aksak öykümüz

yanımız yöremiz sebebimizdi

çıplak kollarıyla son seferinde azrail

sanki bir tek bizim için çıkacaktı işe...

sürgün yalnızlığında çalınan ıslık kadar

arkadaştık toprağın kokusuna

biz bir kendimiz değildik

düşlerimiz gerçeğimize yaban

gözlerimiz kederde bile bizim olamazdı...

kılı kırk yaran bu sonda ilktik

kokusu insan

tortusu toprak

aksak öykümüzde

kendimiz yasak koyduk kendimize...

akrilik bir yalan bu yaşamak

varlığımıza aykırı

yokluğumuza tutsak

yaprakları hastalıklı

aksak öykümüz

bizsiz başladı

bizsiz bitmeyecek...

ara sokağın birinde yağmurdan kalmaydım

göz bebeklerim çamura bulanık

erken aşklara meraklı acıya üstad

kent değiştirmeyeli yüzyıllık

kendi yalnızlığına şıllık

bir imkansızlığa tutuk

ve evleri dışardan daha çok sevecek kadar

aksak bir uysallıkta

öykümüz

kayırılmış aldanmalarda kayıp...