Alaz

I.

Gün yüzünü dönmeden gül yüzüne,

yüzün henüz bir ses kazanmamışken,

ciğerlerimdeki nefesimde

Beni yorgun düşerken gördün.

Beni, asma bahçelerinden,

göğsüne düşerken gördün.

Göz kapaklarımın yangınını dindirdiğinde yağmur,

yağmur ıslattığında ruhuyla ruhumu,

beni beş metre derininde,

gözlerinin içine gömülürken gördün.

-uzak bir yoldan gelen,saçlarına düşen keder-

ki habersizdir bazen sevmeler

terk edilmiş parkların sonbahar kötümserliğin de

ve sen bir ah! deyip düştün içime.

içim ki yaralı karanfiller mezarlığında bir yüz

bir yüz ki tekrar anlam kazanır yüzünde,

sakallarımın keskinliğinde.

II.

ömrüm!

bu bir nidadır sırtımda

kimi zaman bir isim

ne çok söylenegelsin diye beklediğin

dudaklarımı ısırarak ertelediğim

aklımın damarlarından sobelenerek

eskittiğim

ah kendimsizliğim

o gün geldiğinde sen de gitmeliydin

bak dağınık kaldı şimdi ellerin

düşgüzar ve ahraz ruhum

hep toprağında

yarımdır

esrikliktir

saçlarımın aklarında

III.

aynı şemsiyenin altında

ve kaldırımlarda

üşümesin diye elin

uzasın diye gülümseyişin

ve üşümüş elim

elimde..

ve izi parmaklağında saklıyken

sıkılgan bir akrebin

düştük yollara

ayaklarımızı kanatırcasına

ne yazsam olmuyor-u geçeli zaman

es verdim yazmaya

ki yazsam içime bakan tükürüyordu

yazdıklarıma

yine aynı soğuk üşüyor gecenin sesinde

sesim her zaman bir gizeme gebe

sustukça ve konuştukça

(çokça)

kendimden ve kentimden gizlediğim

yokluğuna...

IV.

aç yüreğimi

dudaklarımın ve bedenimin sesini

yüreğini aç

işit sessizliğimi

anlatsın sana toprağına düştükçe

yeşeren ama

hemen tekrar çölleşen dilsizliğimi

kanıyor yapraklarım

yapraklarım hep kanıyor

varlığınla

yokluğunla

kanadıkça yeşeriyor

yeşerdikçe

ben

toprağıma

düşüyorum

sakallarımdaki aklarla...

Deniz Pınar/2017