Aldatı Şiiri

al bu maviyi yeşile çal bir kuşluk vakti,

türkülere karışırsın sen her akşamüstü

ve dolayısıyla aya kahküller bırakan zülfün

bahara envai çeşitlerde misaldir. ki ardında ben

kışla münasebeti umumi merhalelerde

çay bardaklarına dayanan, bir nevi üşüntü soyutu

öyle ki kemiklere işlenen, sanki ait olduğu çeyize

alınmaya unutulmuş bir defolu kanaviçe.

iyisi mi sen al bu saliseyi bir dakikaya kat ve dinle,

bir oyuncağız belki de biz, yola çıkmışız bitmiş bir pille

ve hayat atıyorsa içimizdeki çocuğa durmadan sille,

sen git yakamozlar öp, su gibi aziz ol

sus bir kaç çağ boyunca uzun uzun bir kıyıda

ben seni anlatırım bir kaç asır daha, tüy bitmiş bir dille.

al bu kalbi tak göğüs kafesine, dursun biraz sende

ben biraz daha idare ederim, kanımda sen olduğun müddetçe

ve seni türkçe ile tamlamalı resmettikçe

bir mezarlık çiçeğisin sen, kim bilir belki de

ve belki de kökün de bende. kokunsa koparılmış

tene sinmiş, sevişik duruyor bir cesette.

al bu yalanı, ben çok inandım şimdi sıra sende

olur da bir sinema gelirse akşamüstü sizin kente,

al onu tavana as ve çırılçıplak izle. gelen olursa,

benden de bahsetme, bizi de aksetme.

al bu gözlerim, sevgilim

kendine bakar bakar affedersin...