Alemlerin Efendisi

Susuzluk sarmış Kainatı

Cahillik kızgın çöllerde sel

Hasret kalmış sana yedi iklim

Yüz tutmuş insanlık ölmeye

Kuruyan toprağa su,  ölülere can…

Efendim sen gel!

Çocuklar diri diri gömülürken toprağa

Yüzler solgun, gönüller kara

Sana hasret; Sevr’de mağara…

Sensizlikten kavrulmuş hüzünde dört mevsim…

Gözler seni bekliyor ufukta kurtuluşa son ümit sensin!

Yer, gök seni bekliyor.

Geceden farkı yok gündüzün

Güneş, doğmuyor sensiz…

Yalnız kalmış yıldızlar, sana hasret ruhlar…

Seni müjdeledi; Dört kitap…

İşaret alan rahip…Veliler, nebiler…

Dağlar, taşlar,ağaçlar, kuşlar…

Mekke semasında melekler

Dillerde Allahuekber…

Nurlar kapladı Amine’nin evini

Sevindirdin on sekiz bin Âlemi. 

Gülistana döndü nur ayağını öpen çöller…

Kâinat’ı sardı gül kokusu

Kalmadı insanların ölüm korkusu.

Gül cemalinde Allah’ın nuru…

Seni sevip, sana uyan kurtuldu

Şereflendi efendim seninle Âlemler!

Sensin iki cihanda son peygamber.