Alfabesiz Çığlıklar

Çocuk gülüşünde sığınmışız maviye,

En asi, en hür parçası gökyüzünün...

Kimi çocuk

Doğarken giyer bu kavgayı,

Kimi daha beşiğinde sürgün,

Beşiğinde gurbet

Haritasız yollar düşer payımıza.

Adımız yazılmaz,

Geçmez hiçbir resmî kayıtta,

Sanki hiç yaşamadık.

Hiç mi sevmedik ulan

Hakikat dedikleri faili meçhul,

Yasadışı bir türkü,

Söylenmesi yasak,

Unutulması imkânsız,

Kanlı bir yaftadır boynumuzda

Elbet var suskunluğun da bir sonu.

Kabuğunu kıran sabır

Tükenir bir gece vakti

Patlar o zindan sessizliği,

Taş duvarlara, demir kapılara kazınır

Kelepçesiz.

Alfabesiz çığlıklarımız.

Gittiği her kentte kanar taze bir gurbet,

Hangi göğe baksa, kendi zifiri karanlığını

Yıldız sanıp giyer omuzlarına...

Sürgüne gönderilmiş düşlerimiz var bizim,

Sınır boylarında,

Tellerin dibinde kurşuna dizilen taylar

Yelelerinde faili meçhul baharlar,

Vurulmuş sevdalar taşır

Yine de vazgeçme,

Getir o maviyi

Sürgün renklerin buluştuğu

O en uzak ufuklardan sök al

Kırılsın sabrın o paslı,

O kalleş kilidi

Yasadışı bir türkünün en yanık,

En fırtınalı yerinde

Pasaportsuz,

Sürgünsüz

Azad dönsün düşlerimiz