Alışmak Yetmiyor

Ömrümün geri kalınını

Senden geriye kalanlarla geçirmeye

Ben çoktan alıştım.

Camı açıp, rüzgarlara okşattırdım saçlarımı

Fotoğraflarına baktıktan hemen sonra,

Bunaldıktan hemen sonra...

Özleminin yoğun olduğu dakikalarda

Bir sigara yaktım

Sonra bir tane daha

Ama içmedim

Ağzıma dudaklarından başka bir şey sürmem,

Beni bilirsin.

Sadece dumanını seyrettim...

Gülümsedim,

Sigaranın nasıl da azalmaya başladığını gördüm yandığında

Küle dönüşünü izledim yavaş yavaş

Sönene kadar da bekledim

Öksürdüm

Düşündüm...

Ben de sigarayla aynı kaderi mi paylaşacaktım?

Ne alaka mı?

Çünkü bende bir kere yanmıştım...