Alıştı Yalnızlığım Yalnızlığına

Bir sensizlik günüydü

Kaybolduğum şehrinde,

Ne yana baksam görürüm belki diye

Sevinçli hüzünlerle beklemişti yalnızlığım gelişini

Kim bilir gecelerdeki soğuk rüzgâr

Yeminleriyle sorgulamıştı biten umudu

Belki de buğulu pencereden

Geleni kollamıştı ağlamaklı gözleri

Kalemimden damlamıştı bir gün

Yaktığım ağıtların

Kül olmuş sevgileri,

Şişedeki şarap gibiydi bazen

Kan kızılına boyamıştı hayatımı

Gittiğinden beri

Vurgun yemiş yeni tenleri

Güneşle kavrulup yanmıştı oysaki

Belki de yaz yağmurlarıyla ıslanıp

Aşk sarhoşu olmuştu,

Ettiği isyanlarla ötelere gidecekti belki de

Ama sensizken ölmek bile haram olmuştu

Çünkü ahiret bile, onunla vardı...

/Ne yazık ki sen yoktun,

Olmayacaktın,

Ve alıştı yalnızlığım yalnızlığına

Gidişine ve kendine.../

15.04.11