Anafor

elimi dayadıkça alnıma

büyüdü üstüne yazılan çıban!

yarın değildi elbet düşündüğüm

dündü önüme yayılan...

anafora yakalanmış su misali

döndü döndü de zaman

akıp gitti sonra

yatağını bırakarak

zehirli bir yılan!

her tıslayışında

büyür alnımdaki yara...

acısında

gözümdür, bakışımdır;

gözyaşımdır yani!

tutulmayan sellerle

zehrine katılan...

kıyısında

ta kıyısında zaman denen nehrin

mavi bir çiçek açmasa

sen gibi!

ölecektim çoktan...