Anı-sızım

Oturup seninle bir ekmeği bölüşemedik

Bahar süslü gelinciklerin cıvıltılarında

Güneşin vurduğu saatlere uyanamadık

Bir bütün olarak şimdi apayrı illerde

Parça parça kaldık

Vurulmuş prangalar,yolcular saatlere soluksuz bir kış getirmiş

Özlenen ne varsa

Ezip geçmiş üstünü ; Kara bir örtü gibi siyahlara sarmış

Yosun tutmuş kimsesiz bekleyişleri

Eskimeyen ne varsa,şimdi yıkık dökük bahçemizde

Solgun çiçeklerimizi besler

Büyütür umutlarımızı

Hep uzattığımız kelepçeli yollarımızın

Ardınca uzattığı kasisli maniaları

Ellerimiz kavuşsa ,gözlerimiz ırak

Gözlerimiz değse gözlerimize

Saatler uzak

Ama bahar

Elbette her şiirin sonunda bir umut doğar

İşte ben yorgun bir direnişin kıvılcımlarından

Her gün biraz daha sen doğururum

Taze taze büyürsün içimde

Kimi zaman mavi,kimi zaman yeşil gözlerinden

Hasret biriktiririm

Ben her doğan güneşe yeni bir sen büyütürüm

Başımın üstünden esip geçen sabah yelleri

Çehremi soluğunla tokatlar

Yoksa uyandığını duyuran taze nefesin midir ?

Ben sensiz geçirdiğim yıllara bir o kadar küskün

Bir o kadar biçare

Yokluğundan dokunamadığım saçlarına

Gözlerinin kaybettiği derin dehlizlere ; Anı-sızım

Dolmasın gözlerim ; Ya ağlarım ya gülerim

Ama başımda hep unuttuğun derin sızım

Hiç bilmeyeceğin karanlık yok'oluşlarım

Gün olur çoğalır bulutlarım

Bir rüzgar gibi göçerim ansızın...

11.10.2018