Anısı Kalır

Ebru Can’a;

Bir kırlangıç edasıyla konuyorum vapurun iskele tarafına

Ölü dalgalar,kitap sayfalarım gibi sürekli eritiyor içimin

yalın sessizliğini

Günler numarası belli olmayan sokakların adını

Sadece ve sadece güneşin hatrına piksel piksel ellerime iliştiriyor

Yürümek;

Duraksayarak

Gökyüzüne bakarak

Tenhalarda kaybolarak

Ateşten kaçan gece yarılarına

Seyyah edasıyla

Tek başına

yürümek

Kulağım horon’da

Yayla yayla

Ninnim kimi zaman büyükannem oluyor

Olağan ve kriminal bir çetele ardına sığınıyorum

Ve her seferinde kaçak gülüşümü şehirsiz kimliğime iliştiriyorum

Kimsiniz diye sorma bana

Düşten düşe,gözlük camına bulut değmiş bir ezgiyim ben

Denizi olmayan şehir mi olur demiş adamın biri(sancılı bir tebessüm aldı içimi)

Ucuna haritadan su değmiş

Yeşil ve şapkası kardan kente selam verdim

“Bir gün Tek Başına” ayracına

Kenan ve Nermi’ni

şarkılarla ekledim

Günsel,iyimser ve güleçti

selamını aldım

(Sert bir tebessüm aldı içimi)

Yarım yamalak takvim yapraklarından suyunu içtim

çayının demine sevi ekledim

Eskisi gibi değildi

bu kent

Ama sevdim

Çok mutlu olmak yakışıyordu

Kitap arasına

Adı şiirden kalma şeker yiyen kız çocuğu iliştirdim sineme

Kulağım türkülerde

“Dağlar dağlar”

Kimsiniz diye sorma bana

Kayıp ve şaraptan arınmış bir tren yolcusuyum ben

Yol demirdendi

Uzadı uzadı uzadı

Hiç düdük sesi duymadım

Tren

Yarı uyanık girdi istasyona

(Yarı uyanık ölüydüm,dudağım kurumuştu,gülümsemedim)

Demir’den yoksun turuncuydum ben

Satırların en uyağında

dünyanın en güzel coğrafyasına gözümü açtım

Resmî bir bellek vardı

Yüreğin belleği vardı

Saklı olanın belleği yoktu

Kulağımda şarkılar

“Sen bensiz-ben sensiz”

Kimsiniz diye sorma bana

Es veren bir piyanonun son tuşuyum ben

Bir nedenin ardına sığınarak

Ağacı,çiçeği,yağmuru,sevinci

Karadeniz kıyısında

Kıyı bir özneye yüklüyorum

(Biliyor musun ben hiç yere bakmam)

Kendi kaçağını ele vermeyen

dirençli öykünün son sayfa heyecanı suya karışıyor

Yüzümü güneşe dönüyorum

Taştan taşa bir yerde oturuyorum

Yüzlerce kafiye

Yüzlerce fotoğraf

Savruluyor yürek hasadında

Az çoğul

Az çokluk

Kulağımda Nilüfer

“Hatıra Defteri”

Kimsiniz diye sorma bana

Raflarda

A

n

ı

s

ı

K

a

l

a

n

Gün çiçeğiyim ben…