Ankara

kendi halinde oynayan her çocuk gibi

sevinçliydim!

seni sevmiştim!

ben okula her gidişimde

seni düşlerdim Ankara..

soğuk geçen kışlarından

kuşları üşürdü memleketimin

işsiz kaldığımdan haberi olmazdı kaldırımlarının

sen herkese çare olurken

bugün ne oluyor da değiştin!

yok mu senin bana; ne yapabilirim, demen..

dursam bir köşede

insanların bana bakışı yok mu

başımı bir kaldırsam,

çıkıp bir baksam sana

sen ne kadarsın Ankara!

insanlığın yok mu senin

sen yok musun sen...