Ankara Bir Yolculukta

Ankara sabahı gökleri kadar üşümüşüm

hatta Ankara pazar sabahı gökleri hüzünlülüğü bu

apartmanlar 'buradayım gerisinden bana ne' der gibi

açılıp saçılmış hayat kendi içine kapanarak

bazı şeyleri örtmek daha da açıyor gerçeğin üstünü

kimi televizyon izliyor yarını asla düşünmeyerek

oda loş bu bir küçük burjuva olmalı rahatına düşkün

kimi sevişmediğini bile bile sevişiyor aklında hala çocukluğu

Ankara sabahı gökleri sıra bulutlu ince ince çizik çizik

radyoda yurttan sesler devletin köylere uzanan sesi

komplekssiz bir ses türkü okuyor orta anadolu'dan

uykusuzluk serse miyim ama böyle düşünmek mutlu ediyor beni

ben Ankara'dan ne zaman böyle geçsem huzurluyum

yalnızsam eğer ve bir yolculukta

pencerede

ileride bugünle ilgili hiçbir şey hatırlamayacak bir çocuğun

açlık kokulu nefesi

annesi mutluluk aramaktan ve beklemekten utanıyor olmalı

yoksa neden bu suskunluk

neden şefkatli kalın ellerde bu boynu bükük arzu

ve aynı korkunç korku sosyal yalnızlıktan

kocası için övünç kaynağı olmalı

Ankara pazar sabahı

gökler sırnaşmayı sevmiyor bugün

bozkırlı şanssızlığımıza

köylerin dağlara kaçması bizim suçumuz mu ki

taş evler

ağaçsız okullar

özenle bekleyen traktörler

ve ben nedense mutsuzluğumdan utanmıyorum

gözlerim bir çocuk arıyor bu çorak suskunlukta

yaşam umarsız bir gamzede yeşerir mi ki

yolculuğumuzu sevdim Ankara

ben kentlerden sadece geçmeyi severim

aşk kadar kavuşmak da tesadüf olmalı...