Anladım

Kimsesizliğim eritir en çok ruhumu

Belki de

Hatalarım

Kalbimin sesini dinleyen bendim

Özür dilesem de kendimden

Affetmeyen yine benim

Hoşça kal diyebilmek susuz şehre

Kaçabilmek çıplak ayak da olsa

Martıların yaşadığı ülkeye sığınıp

Simidini benimle paylaşacak çocuğa güvenmek?

..........Kaçarken bile hatalarımın peşindeyim

Bir kez daha gözyaşlarım utangaç

Elvedasız yorgun dilimde bir sızı

Ruhum, bedenim küs bana

Kabuğum her zamankinden daha kırılgan

Esirim ben sana anladım

Kişiliksiz yalnızlığım