Anladim Ki

Geceye çalan saçlarından tutundum hayata

İpeksi dokunuşların adıydı ellerin

Oysa hayat ne anılar kadar güzel

Ne de ümidiydi çocuksu düşlerin..

Güneş bir başka doğardı huzurla

Tebessümü ışırdı yüzümüzde

Kokusu bile başkaydı bu evin

Ahşap duvarların gizeminde saklıydı huzur

Her sabah eski radyonun sesiyle

Dizlerinde uyuyan Sarman'ın nefesiyle

Yepyeni bir umuda doğardık birlikte

Pencere önünde gugucuk kuşlarım

Nasıl da can atardı buğday tanelerine

Ve anılarda kaldı mutluluğun adı

Şimdi uzak bir iklimdir özlemle esen..

Ne çok özlüyorum ne çok o günleri

Hala çocuğum içimde

Hala sevgi dolu

Hala benimlesin hayallerimde..

Öğrendim ki hayat zamanla büyütürmüş acıları

Çile ipliğinde işlenirmiş nakkaşın ellerinde

Bazen en güzel deseni seçebilmek ne zormuş

Sahiplenebilmek yüreğinde..

Şimdi kapat gözlerini

Bir dilek tut çocuksu hayallerimizden

Gökyüzüne savur en mavisini

Sevgisiyle boyasın beni..

Ne olurdu büyümeseydik yenilip zamana

Takvimlerin sararaın yapraklarına inat

Kalabilseydik anılarda

Anladım ki hayat çekilmezmiş

Adı imtihan olmasa..

06.08.2009

KÜTAHYA

Fon:Bab-ı Esrar//yorum:züleyha özbay bilgiç

Şiirin Hikayesi

sen çocukluğum ve kedimiz sarman:)) canım teyzeme sevgilerimle

--------------------------------------------------------------------------------