Anlamayana

Hergün dünyaya iner melek,

Elinde idam fermanı

İnsan, zehirli ok!

Tecrübesi ruhtan ruha miras,

Vurulmamak adına ruhunun baş köşesinden

Tedbili kıyafet,

İnadına gururlu.

Bir zırh ki,

Çırılçıplak,

Bir zırh ki savunmasız

Sanırsın ki bebek...

İndi modern çağın orta yerine

Orta çağın ateş saçlı kadını.

Tek silahı gözünün nuru

Bağnazlığa karşı zırhlı.

Öylesi masum,

Dersin ki melek.

Bir o kadar günahkâr beşerin katında,

Kimdir bu diye sormazlar Tanrı'ya.

Savurdu alevden saçlarını

Bir selam gönderip aforozcu benliklere.

Korkmadı düzenden

Öfke üflelediler üstüne

Bakmadan dişiliğine

Diş geçirdi diye ataerkil düzene.

Öfke alev oldu,

Kadın yandı.

Sanki cehennemin odunu...

İşte bu yüzdendir öpmeyişim kurbağayı

Öyle ki, karıncaya dokunsam, prens oldu!

Ve aslında hiyerarşi insanlığa çok dokundu.

Ben öküz altında buzağı arıyorum,

Bulduğumda hiç yadırgamıyorum.

Anlayana sözüm yok,

Anlamayana dokunduruyorum...