anlamsız bekleyiş gibi

yine başladık karanlık bir sokakta önümüze bakmadan koşmaya

yeminlerimizin dikenli güllere teslim olmasına,ellerimiz yine kırmızı

düşüncelerimizin bir anda film şeridi gibi dengesizce oynamısına

alıştım yüregimin ıhtıyar kaldırım taşlarına inat yürümesine

baka kaldım zamanın su gibi kalpime carpıp akıp gitmesine

acımasızca yok oluşuna inanmalıyım artık bendeki şansızlıga

ama sanırsam benim kaderimde aşka yer yok...

Sen

yürümelisin,ögrenmelisin koşmadan dizlerini yere koymadan

beni bırakarak...ben seni nasıl olsa bulurum