Anne

katonun eteğine sığınmış bir ısırgan otu gibi

çaresizce dusuyor gözyaslarım anne

kortum zannetme diye

koynuma koydugun mendili ıslatmıyorum gözyaşlarımla bile

geceler buralarda sessiz bir azrail oluyor yoklukların gölgesinde

tanımadığım kadar mermi sesi duyuyorum

dik yamaçlı dağların sessiz ve sakin yerlerinde

herşeye rağmen bir uçurumun kenarında olsam da anne

sırf hayata gıcıklık olsun diye gülümsüyorum öylesine

hasret dedikleri böyle bir şey olsa gerek

hayellerinin ötesine çizdiğin bir sonsuzluğu yüreğindeki sevgiyle birleştirmek

belki de koklamadığın bir çiçeğin kokusunu

rüyalarının en güzel anlarını süslediğini zannetmek

herşeye rağmen senin kokun bir başka geliyor

yalnız kaldığım bu dağ yamaçlarında anne

gözlerinin menekşesine koydum

yüreğimde küllenen sırat köprüsünden keskin aşkımı

biliyorum uzaklarda kokumu ararsın

belki de ellerimle gözyaşlarını silmemi istersin anne

dağların eteğinde yatan yıldızlara anlatabilirim sadece

senin gözyaşlarının düştüğü hayallerimizi anne