Anne

anne

bu boş sayfayı yine senin yerine koydum

ve kalem de ben

yazıyorum sana tüm dertlerimi.

öyle ya

senden başka beni kim anlayabilir

kim rahatlatabilir içimi senin gibi...

anne

çiçekler aldım evime, onlarla konuştum

ama dilleri dönüp de bana bir kelime

cevap vermediler. duvarlar suskun

eşyalar da sessiz...

penceremin kenarındaki elma ağacıyla dertleştim

uzunca bir yıl. çiçeklerini kıskandığımı anlattım ona

onun gibi açmak istediğimi söyledim

geçen yıl çiçek açmadı biliyor musun?

anne

ne olur kızma bana ama

her gün her sabah uyanmak istemiyorum

yatağımdan kalkıp, perdelerimi

açmak istemiyorum, yorgunum...

kanatlarım kırıldı benim çoktan, çoktandır

çırpınıyorum da uçamıyorum

başım hep öne eğildi anne.

kamburumun çıkması oturuşumdan değil

sırtımda taşıdığım yalnızlığımdan

yüzümün yere düşmesinden kaynaklanıyor

oturuşumdan değil anne

oturuşumdan değil...

yalancı mutluluklarla avutuyorum kendimi

bir taş kolye insanı ne kadar mutlu ederse

o kadar mutluyum işte.

bunca yıl döktüğüm gözyaşlarım

bir araya gelse, bir değirmeni

çevirmeye yeterdi herhalde.

anne

büyük şehirleri kalabalık diyorlar

yalan anne yalan.

ya ben bakınca görmüyorum

ya da bu şehirde insan yok!