Anne

ilk defa üşüyorum anne ilk defa sensizim

korkuyorum artık gecelerden öylece caresizim

ellerim uzanmıyor sana cesaretim yok tükenmişim

bu mu hayat dedigimiz anne sensizlik miydi kaderim

seni bekliyorum simdi aksamları gelir öpersin diye

uzadıkca uzuyor zaman ayrılık saatleri penceremde

akıyor hafiften gözyaslarım tutamıyorum denesem de

cıglık cıglıga kalıyorum gel be anne özledim işte

sende buldugum sevgiyi bulamıyorum be anne

kimi sevsem kallesce vuruyor sırtımdan nedense

bir ses bekliyorum gelirsin gecelerime diye

seni gördügümü zannetsem bile sonu rüya her seferinde

ölmek bu kadar basit miydi sessizce hayatımızdan cıkaman

gitmen herseyi bitirmek miydi zor mu geldi annem kalman

caresiz dolasıyorum boynum bükük agıtlarım sokaklardan

anladım ki hersey yalanmış bir sensin anne hayatımızda iz bırakan