Anne

yine ıslak bir ilkbahar akşamında düşlüyorum seni anne

ıslak bir çift göze baktığımda hep seni hatırlıyorum anne

ve hatırıma geldikçe umutlarımı sulardı bir çift göz

çocukluğumu özledim delicesine o mağrur bakışlarında anne

sonra sonra annem bize bir şey olduğunda çektiğin acılar gelir aklıma

ardından gülüşlerini ,sevinçlerini,hüzünlerini ve bide yalnızlığını topladım

hani olur ya belki yanına gelirsem hiç bilinmeyen o zamanda diye

senden habersiz kurduğum hayalleri orda gerçekleştiririm belki anne.

hani bazen kızardın ya bana hatta döverdin ve ben küsüp evin arkasına saklanırdım

sonra sonra o yufka yüreğin elvermezdi gelip tekrar gönlümü alırdın ben ise mızmızlanırdm

işte ben o meçhul çocukluk günlerimi, kızmalarını, merhametini, şefkatini özledim annem

her gece yorganımla dertleşiyorum senle olan anılarımızı anlatıyorum ama hiç sıkılmadan dinliyor.

sonra bir gün annem bir gün alaca karanlıkta sesini duyacağım adı başka tadı başka

nice umutlar tüketim bu yolda nice insanlar tanıdım ama hiçbiri umutsuz değildi

ülkem anne ülkem diyorum can çekişiyor bu ne garip bir ülke annem

yıldızlar bile artık uğramıyor gökyüzü kan ağlıyor annem toprağı boğarcasına.