Anne

dokuz ay taşıdın, canında candım

koruyup kolladın doğarken anne

koynuna almıştın, yanında candım

şefkatli tenine sığarken anne.

ağladığım anda bana koşardın

ninniler söyleyip hemen coşardın

benimle birlikte mutlu yaşardın

hayatın yükünü sağarken anne.

sesimi duyunca uyanıp kalktın

karnımı doyurup sonradan yattın

her sabah yeniden sevgini kattın

güneşin ışığı doğarken anne.

biraz üşüyünce anlar görürdün

bir şey olur diye koşup korurdun

kalın giydirirdin sıkı sarardın

lapa-lapa karlar yağarken anne.

hep fedakâr oldun titredin bize

yordu seni hayat getirdi dize

nasihat ile de başlardın söze

ömrünü çürüttün yığarken anne.

Polat Tek

24 şubat 2016