Annem

sana bir evlattım sen de bana bir anne

seni çok sevmek için gerekir miydi başka bir bahane...

gece iki duvarın arasına kurduğun

salıncağın ipini sallarken ayağındaki baş parmağın

ateşlendiğimde telaşla uyandırırdım seher vaktinde

bebek kundağımı emniyetle bağlar

ısıttığın sütün ılıklığını bileğinde denerdin

bazen doymayıp ağladımda,emzirmesi için

alt mahallede ki anneme yetiştirirdin

23 nisan çocuk bayramlarında

kılıktan kılığa girerdim sayende

ilk köylü kızı oldum,sonra gelin kız

bir daha gelin olamadım anne

ama senin gibi oldum anne...

sevmek için yavrularımı gerekir mi hiç başka bahane....

beni leyleklerin getirdiğini söylerdin hep çocukken

çünkü seni dünyaya getiren

ben değilim nasıl diyecektin

biliyordun ki,bunu söylediğinde beni üzecektin..

olsun be anne.

ben seni hep gerçek annem bildim

ve seni gerçekten sevdim

çünkü büyütmek için

bir bebeğin gerçek annesi olmak şart değil

doğuran kadar geçerlidir anneliğin

sonuçta beni ne sen, ne diğer annem terk etti

beni sevginizle boğdunuz

diğer annem,ölümüyle terk ederken

sen yaşayarak var ol.

çünkü ne dermanım kaldı

ne de annem gibi beni saracak başka bir kol...