Annem Gibi Öpebilir Misin Beni

böyle görmedim seni hiç

cezası kesinleşmiş bir hükme yalancı tanıklık

kendine buyruk bir hayatın ana artellerinde

ama şikayetim yok bu yoğun bakımdan

yaklaşık üç koca asır

(insan ömrü için nedir ki)

bağdaş kurup oturacağım

torak damlı bir evin tek göz odasında

işte o zaman ağlamak bu kadar acı gelmeyecek acıyan yanlarına

(ama sen yinede asma bahçelerini düşün)

gazoz kapaklarından yaptığım yanları oyuntusuz bir taç

elimdeki en büyük servetim hala

ve manşetlerdeki büyük harflerle yazılmış puntolara takıntılı olmam

aymaz bir işaretin habercisidir

yedi gün, yirmi dört saat zihnimdeki karıncalaşmalara

bilirsin

sadece gözlerinle dokunduğunda

yakıp yıktığın yerlerime aldırış etmem

infilaka alışkındır bu kalp

intihar bombacısıyım her aşkın insan kalabalığı yerlerinde

bağışıklık sistemimi çökertebilirsin sabah ezanından önce

hırat bir koşuysa

her yüzyılda ölüp ölüp karşına çıkar

mühürlenmiş dilinde yarasıyla

evet susmalı bu vakit

on dakika ara vermeli şiire

susmakta bir bakıma teğet geçmektir ölüme

(kendi zehirli kanınla temize çekilmelisin)

anadolu kadar eskidir

ömrümden her geçenin çizik attığı kabuk bağlamamış izler

ve başı bozuk bir kavimdir, özüne tapındığım

beni yarı yolda bırakıp, ardına bile bakmadan

geçip gitmeler göç zamanı

göz kapaklarını kurutur içimde küçük bir kızın

(o vakit beni bırakmalısın özgürlüğümle başbaşa)

sen sebebine sır veren uğursuz saatlerin asiliği

oğul yücelten bir toprağın kızısın

yüzüne mıhlanmış kınayı akıtmadan

çarpık ayaklarınla geçemezsin bu yoldan

aşk beni üç kere yağmaladığında

varacağım mabettir anne omuzu

sende yaslan tüm düşüncelerden arınıp

bir tarafını düşürdüğün kendi omuzuna

(kadın olmanın diyetini ödemelisin artık)

içinde gürültü yapan çocuğu uyutup

bakire bir günahsızı çıkarmalısın günışığına

sen ya el değmemiş düşüncelerin uç noktasısın

ya da uçurumun kenarısın, sadece cesaret edebileni yanına çeken

(bu şiiri niye mi yazdım)

(kendi mistik havandan kurtulup)

(pozitif bilimlere inan diye)

black