Annem'e Mektup

Soğan kokulu parmaklarınla ,

gözyaşlarımı silerdin ,

Ninnilerini hatırlamıyorum ,

Ninniler hatırlatıyor mu ? beni sana...

Söyledin mi Anne ?

Uyusunda büyüsün dedin mi ?

Büyüdüm de yürüdüm ,

Yürüdüm di mi hep başkalarına ...

Bir köy ilkokulunda ,

Ceviz kokan , gübre kokan çocuklara,

Gülen gülüşüne dalıp giden çocuklara

Öğretmendin , Sinop'ta ...

Onların ikinci annesiydin ,

Benim tek ...

İlkokul öğretmenimi neden bilmem

sevemedim pek,

Belki de gülmediğinden ,

Belki , sadece sabun kokulu

çocuklara gülümsediğinden ...

Sabun kokmamalıydım ,

Yıkama beni Anne ...

Paylaşmaktı ilk öğrettiğin çocuklarına ,

Ama ;

Satılmıyor ki ana sıcağı sokakta ...

Ağlamıyorum artık Anne ,

Olur olduk herşeye ,

Daha ağlanacak şeyler buldum

kendime,

Mesela, soğan kokulu parmakların ağlatıyor ,

Soğan ağlatmaz Anne ,

Gözyaşı çağırır sadece...

Bulgur pilavı yapıyorlar hala ,

tencerelerde ,

Yanına soğan da kırıyorlar ,

Ayransız olmaz di mi Anne ?

Yanına ,

TRT 'deki dizi film de

iyi gidiyordu hani ,

Kapatalım deme ,

Televizyon yorulmaz be Anne ...

İyi ki kapatmamışsın ,

O dizi de hatırlatıyor seni , bana .

Ne garip di mi?

İnsanlar hala bulgur pişiriyorlar

evlerinde ,

Sen yokken ...

Hayırsız çıktı bulgurların ,

Belki bulgurların gibi oğlun ,

En azından sevindiğim ,

Bulgurların içindeki taş değildi oğlun ,

Hala evden çıkarken ,

Güle güle diyorum evdekilere ,

Bir türlü öğrenememişim di mi Anne ,

Allah'a ısmarladığı ,

Allah'a ısmarladık ,

Dönmedin,

Geri vermedi işte ,

Verdiklerini ise

Sonra hep geri aldı ...

Bundan sonra ALLAH'a ısmarlamayacağım ,

Güle güle ANNE ...

10 - Aralık - 1997